„Zbiórka esejów Ambrose’a Bierce’a, tom 9” jest zbiorem tekstów napisanych na początku XX wieku. Ten tom dotyka różnych tematów i pokazuje błyskowy humor oraz krytyczny punkt widzenia Bierce’a na społeczność i ludzką naturę. Eseje obejmują od satyrycznych spojrzeń na dziwactwa cywilizacji po głębokie analizy socjalnych problemów, takich jak biedy i socializm. Na początku tego tomu Bierce rozpoczyna dyskusję o zmysłach ludzkich i zmianach w społeczności, odnosząc się do słabnięcia węchu u „cywilizowanych” osób w porównaniu z dzikimi. Z humorem rozmyśla nad potencjalnymi konsekwencjami tego zjawiska, sugerując, że utrata węchu może doprowadzić do degeneracji ludzkości. Za pomocą różnych anegdot i historycznych przykładów Bierce pokazuje, jak cywilizacja wpływa nie tylko na fizyczne cechy człowieka, ale także na dynamikę społeczności, zwracając uwagę na absurdność i głupotę wskazanej w życiu współczesnym. Taki styl i tematyka charakteryzują kolejne eseje Bierce’a, przygotowując grunt pod jego pasjonujące, często cyniczne rozważania nad aktualnymi problemami.