„Adam i Ewa w raju” autorstwa Eça de Queirós to powieść napisana na początku XX wieku. To dzieło przedstawia nową interpretację biblijnych postaci Adama i Ewy, eksplorując tematy stworzenia świata, ludzkości oraz pierwszych doświadczeń istnienia. Opowieść dotyka dynamiki ich życia w Raju, pokazuje ich walkę z siłami natury oraz rozwój ludzkich cech i społeczności. Na początku powieści opisuje się stworzenie Adama – jego narodziny w prymitywnym świecie otoczonym tajemnicą, a także proces budzenia się w rzeczywistości pełnej podziwu i obawy. Opis akcentuje chaotyczną piękność Raju oraz początkową dezorientację i wahania Adama w obcym świecie, gdzie spotyka różne stworzenia i zjawiska. Portret Adama jest zarówno surowy, jak i złożony – podkreśla jego prymitywną naturę, a jednocześnie nawiązuje do jego dalszego rozwoju w stronę racjonalnego istoty. Tematy strachu, odkryć i walki o przetrwanie w tym bujnym, ale niebezpiecznym raju stanowią podstawę dla dalszych eksploracji ludzkiej natury, które rozwiną się w toku całej historii.