«Сёстры на крыжы» Аляксея Рэмізава — гэта раман, напісаны ў пачатку XX стагоддзя. У цэнтры сюжэта знаходзіцца Пётр Аляксеевіч Маракулін, а таксама жыццё насельнікаў пецярбургскага прыбытковага дома; твор паглыбляецца ў пытанні лёсу, віны і чалавечай прыроды. Кніга стварае яскравую карціну расійскага гарадскога і духоўнага жыцця, спалучаючы рэалізм з сімвалічнымі элементамі і адценнем фальклору. Праз усю аповесць праходзіць глыбокі роздум пра пакуты, страту і пошук індывідуальнага сэнсу ва ўмовах калектыўнай барацьбы сучаснай Расіі. «Сёстры на крыжы» пачынаюцца ўступам, у якім Рэмізаў прадстаўлены як пісьменнік, глыбока ўкаранёны ў рускія традыцыі і фальклор, але адначасова востра ўсведамляе сучасныя грамадскія і духоўныя пытанні. Затым аповед засяроджваецца на Маракуліне, пецярбургскім чыноўніку, які пасля несправядлівага звальнення з працы праз нязначную памылку і магчымую здраду паступова апускаецца ў ізаляцыю, галечу і экзістэнцыяльныя сумненні. Вобразныя апісанні ўнутранага стану Маракуліна, яго сустрэч з іншымі жыхарамі дома і яго вострай чуйнасці да пакут і абыякавасці вакол яго задаюць тон даследаванню ў рамане адчаю, стойкасці і магчымасці асабістага выкуплення. Сам дом Буркоўскіх паўстае як мікракосм расійскага грамадства, населены разнастайнымі персанажамі, чые пераплеценыя лёсы і штодзённыя цяжкасці адлюстроўваюць больш шырокія сацыяльныя і метафізічныя тэмы.
Пераклад «Крыжовыя сёстры» (Krestovye sestry).