Carl Van Vechten’in “Müzik ve Kötü Görgü Kuralları” adlı eseri, 20. yüzyılın başlarında yazılmış müzik ve müzik kültürü üzerine denemelerden oluşmaktadır. Kitap, müziğin toplumsal davranışlarla olan ilişkisini inceleyerek anekdotlara, eleştirel yorumlara ve tarihsel değerlendirmelere yer vermektedir. Büyük olasılıkla eserin ana odak noktası, o yüzyılın başlarında Batı müziği dünyasında görülen tuhaflıklar, tartışmalar ve gelişen uygulamalardır. Okuyucular, müzisyenler, dinleyiciler, performans görgü kuralları ve müzikle ilgili kültürel olgular hakkında; sistematik bir eser yerine, mizah ve içgörüyle sunulmuş anlatılar bulacaktır. Kitabın başlangıcı, “Müzisyenlerin, şarkıcının ve hatta dinleyicilerin ünlü derecede kötü görgülü oldukları” şeklindeki bir ifadeyle konuşma tarzında ve anekdotlara dayalı bir atmosfer yaratmaktadır. Yazar, hem tarihi hem de modern örneklerle müzisyenlerin tuhaflıklarını ve konser izleyicilerinin düzensiz davranışlarını anlatmakta; sahne üzerindeki patlamalardan bestecilerin müzik kurallarıyla alay etmelerine kadar çeşitli olaylara yer vermektedir. Ayrıca bu bölümde, dinleyici tepkilerinin değişen doğası ve sanatçıların cesareti – bazen inadı – üzerine de düşüncelere yer verilmekte ve opera ile konser sahnelerinden alınan örneklerle açıklamalar yapılmaktadır. Devam eden denemelerde ise erken dönem sinemasında orijinal müzikin yetersizliği, İspanyol müziğinin etkisi ve ulusal müzik kimliğini tanımlamanın zorlukları gibi konular ele alınmakta; tüm bunlar ilgi çekici hikayeler ve eleştirel bir bakış açısıyla sunulmaktadır.