„Łączka grzechu” M. Figueroly Aldroféu to powieść napisana na końcu XIX wieku. Akcja rozgrywa się w Barcelonie i prawdopodobnie dotyka tematów moralnej degradacji, społecznej hipokryzji oraz zranliwości pracujących ludzi wobec predatorystycznych elit. Głównymi bohaterkami są Gracieta – skromna młoda krawcowa – i jej ojciec Pau, na których poluje uroczny, ale okrutny dandy Arturo Bosch wraz z jego pomocnikami. Paralelną narracyjną linią jest historia Antonii de Roca-viva oraz znudzonego markiza. W prologu powieści poznajemy Paua – dobroszczętnego ciepłokrwistego obciasza – i jego córkę Gracietę, o których zabiega Arturo, prezentujący się jako bogaty handlarz. Gdy Gracieta prosi ojca o zgodę na ich spotkanie, Arturo odmawia i wraz ze swoim wspólnikiem Mala-ánima planuje uwiedzenie Paua oraz napad na Gracietę w wynajętym mieszkaniu. Ona opiera się atakowi, wezwuje pomoc i musi chronić Artura, by ocalić swego ojca, który jest pojmany i ranny. Później dowiadujemy się o dwóch życiach Arturo: prowadzi wykwintne życie pod pseudonimem, utrzymuje Antonię, którą brutalnie wykorzystuje, a także bierze udział w oszustwie ubezpieczeniowym, wykorzystując skrzynie z dynamitem przykryte jako towar przeznaczony do Montevideo. Tymczasem markiz i jego znajomi rozmawiają o tych sprawach; po rozstaniu z Arturo markiz zabiera Antonię pod swoje skrzydła, a kolegi i sąsiadki Graciety, przy pomocy portretistki, starają się odnaleźć Artura. W tym samym czasie on dokonuje oszustwa i przysięga zemstę na Gracietę.