„Notatki z podróży do Persji w 1862 roku” autorstwa Filippo De Filippi to naukowy opis podróży napisany w połowie XIX wieku. Dokumentuje misję dyplomatyczną Włochów do Persji, a jednocześnie zawiera informacje o geologii, zoologii, krajobrazach oraz ludnościach z regionu Morza Śródziemnego, poprzez Konstantynopol i Kaukaz, aż po Iran. Opowieść łączy opisy tras z dokładnymi naukowymi obserwacjami, a także czasem politycznymi i ekonomicznymi refleksjami. Spodoba się czytelnikom, którzy lubią historie o eksploracjach bazujące na uważnych obserwacjach. W początku tekstu wyjaśniono cel dyplomatyczny misji oraz skład ambasady – w składzie znajdowali się dyplomaci, wojskowi, naukowcy i handlarze. Następnie opisano podróż z Genui przez Stromboli i Mesinę do Konstantynopola, przywołując wyobraźnię czytelnika obrazami wulkanicznych krajobrazów, fosforecznych wód oraz ptaków migrujących. W Konstantynopolu grupa dokonała reorganizacji i zatrudniła perskiego tłumacza; potem przenieśli się na większy statek i popłynęli Morzem Czarnym, przebywając w trudnych warunkach pogodowych i zatrzymując się w Ineboli, Sinopie, Samsunie i Trebizondzie. Autor zaznacza, że brzegi w tych miejscach są bezkresnie pustymi, a występująca tu flora morska jest bardzo skromna. Przenosząc się na rosyjski statek, dotarli do Batumu i Poti; widoki suchych równin uprawianych ryżem oraz prastarych lasów Kolkidy inspirują autora do dalszych obserwacji – zarówno naukowych, jak i dotyczących historii i kultury tego regionu. Ostatnia część tekstu opisuje wędrówkę rzeką Rioni do Marani, serdeczną pomoc rosyjskich urzędników (w tym wyjątkowego przewodnika, kapitana Romanoffa) oraz praktyczne poradы dotyczące podróży po Kaukazie – np. korzystania z telegrafów i innych środków komunikacji, warunków w poczcie itp.