„Jak znaleziono radość“ autorstwa Isobel Wylie Hutchison to aluzyjna fantazja napisana na początku XX wieku. Opierając się na szkockiej bajce ludowej, dramat personifikuje wewnętrzne wartości – Ludzkość, Obowiązek, Posłuszeństwo, Wierność, Wierę, Miłość, Nadzieję i Prawdę – które są prowadzone przez „Wielkiego Młodego Bohatera” w duchowej misji ochrony dziecka i odzyskania radości. Głównym motywem jest pielgrzymka wiary i percepcji; Finn (Ludzkość) uczy się ufać wizji i pomocy swoich towarzysów. Akcja rozpoczyna się na rajskim wyspie, gdzie Wielki Młody Bohater przyjmuje „Wierę” i wezwuje postaci, które stają się pomocnikami Finna: Rzeźbiarza (Obowiązek), Polującego (Posłuszeństwo), Utrzymywacza (Wierność), Złodzieja (Miłość), Słuchacza (Nadzieja) i Strzelca (Prawda). W Argyllu Bohater zobowiązuje Finna do ochrony swoich dzieci; razem wyruszają łodzią magiczną. Dotarają do domu Matki Ziemi, gdzie w południowej nocy jakaś „ręka” kradzie dziecko, a Finn wini w tym innych; grupa się rozdziela, burza niemal zniszczy łódź, ale pomoc „Wierzy” umożliwia ocalenie. Dzięki temu udaje im się dotrzeć do zamku giganta; „Wierza” modlitwą otwiera ukryte drzwi i wraz z „Miłością” usiłuje odzyskać dziecko… Ale „ręka“ chwyta je; Finn, pokajający się, przyznaje swoje kłamstwa „Prawdzie” i idzie za nią do środka… Opowieść kończy się w tym momencie.