„Le grand-ouest des États-Unis : Les pionniers et les peaux-rouges : les colons….” L. Simonina jest epistolarna relacją z podróży i historycznym opisem, napisanymi pod koniec XIX wieku. Śledzi francuskiego podróżnika przemierzającego amerykański Wielki Zachód w epoce kolei transkontynentalnej, obserwującego pionierów, rdzenne narody, obozy górnicze i gwałtowny rozwój miast pogranicza, zwłaszcza w Kolorado. Dzieło łączy reportaż z terenu z rozważaniami o demokracji i kolonizacji oraz sygnalizuje dodatkowe studium wczesnej Kalifornii. Początek książki relacjonuje, jak Wystawa paryska skłania narratora do przyjęcia zaproszenia do odwiedzenia kopalń Kolorado wraz z J.-P. Whitneyem i pułkownikiem Heine, ujmując rozdziały jako listy pisane w drodze. Płynie do Nowego Jorku, pędzi koleją do Chicago i szkicuje burzliwy rozwój tego miasta, elewatory zbożowe, tunel wodociągowy z jeziora oraz przemysł wieprzowy, zanim rusza dalej do Omaha, punktu startowego kolei pacyficznej. Przemierzając Illinois i Iowę wraz z emigrantami, przeciwstawia „cywilizację” Dalekiemu Zachodowi, opisuje Omaha i pobliskie plemiona oraz odnotowuje niedawne ataki na robotników kolejowych. Następnie jedzie Union Pacific przez krainę Platte do Julesburga, przywołuje pożary prerii, francuskie toponimy i bizony, odwiedza Fort Sedgwick i wsiada do dyliżansu lądowego z uzbrojoną eskortą. Podróż dyliżansem do Denver przynosi ufortyfikowane stacje, relacje o przemocy na pograniczu (w tym Sand Creek), wstrząsające opowieści o niewoli oraz podziw dla hartu osadników—kończąc się bezpiecznym przybyciem. W Denver przedstawia młode, lecz tętniące życiem miasto zrodzone z odkryć złota z 1859 roku, jego instytucje, targi i ponadwymiarowe plony, następnie zarysowuje początki terytorium i życie społeczne, zanim wyrusza w Góry Skaliste; część zamykają podróże konne do Central City i Georgetown oraz barwne zapiski o pylistych drogach i wspólnych przystankach do prania.