The new science of space speech
O tej książce
„Nowa nauka o komunikacji kosmicznej” Vincenta H. Gaddisa to popularnonaukowy esej napisany w połowie XX wieku. Autor rozpatruje, jak ludzie mogliby wykrywać, interpretować i odpowiadać na wiadomości od obcoziemnych inteligencji, opierając się przy tym na radioastronomii, matematyce oraz badaniach komunikacji zwierząt. Esej przedstawia dwa zasadnicze wyzwania: nawiązywanie kontaktu z rozumnymi istotami niełudzkimi w bezpośredniej formie oraz stworzenie uniwersalnego sposobu komunikacji radiowej na odległości kosmiczne. Autor omawia różne podejścia, od wykorzystania gigantycznych radioteleskopów po projekty typu SETI, np. „Project Ozma” doktora Johna C. Lilly, w ramach których delfiny imitują mowę ludzką z dużą szybkością – co może stanowić drogę do rozumienia się pomiędzy różnymi gatunkami. Gaddis proponuje matematykę i precyzyjne określenie czasu jako elementy wspólnego języka komunikacyjnego, przywołując przy tym systemy typu Lincos oraz wykorzystanie geometrycznych pojęć i obrazowych symboli do budowania sensu wiadomości. Omawia również zaintrygujące historyczne sygnały i anomalie, wliczając próby słuchania sygnałów z Marsa w 1924 roku oraz koncepcję automatycznych sond, które mogłyby reagować na określone sygnały, ale ostrzega przed ogromnymi opóźnieniami w przekazywaniu informacji i ryzykami niewłaściwej interpretacji. Esej zakończony jest rozważaniami o kulturowych konsekwencjach kontaktu z obcoziemnymi cywilizacjami, przywołując badania psychologiczne, które wskazują na potencjalny szok i zmiany w społeczności ludzkiej w takiej sytuacji. Autor apeluje do gotowości, cierpliwości oraz stosowania metodycznych podejść, aby w momencie nawiązywania kontaktu ludzkość mogła odpowiedzieć mądrze.
Uwagi
Wyprodukowano na podstawie numeru z sierpnia 1963 roku magazynu „Worlds of Tomorrow”.
