„Madame Pierre Curie według Octave’a Béliarda” jest esejem biograficznym napisanym na początku XX wieku. Książka opisuje życie i charakter Marie Curie, akcentując jej współpracę naukową z Pierre’em Curie, jej karierę w środowisku wyższej edukacji oraz rolę pionierskiej kobiety w dziedzinie nauki. Esej zaczyna się od opisu napiętej ciekawości publiczności podczas pierwszej prelekcji Marie Curie po śmierci jej męża, a następnie pokazuje jej spokojną siłę i skromność. Dalej opisuje wczesne życie Pierre’a Curie, jego ideale oraz spotkanie z młodą Polką, która stała się zarówno jego intelektualnym partnerem, jak i ukochaną towarzyszką. Opowieść pokazuje ich wspólną drogę w badaniach naukowych, połączoną z prostymi przyjemnościami życia rodzinnego i na świeżym powietrzu; ich współpraca doprowadziła do odkrycia polonu i radium oraz do zdobywania nagród razem. Esej także opisuje, jak Marie Curie kontynuowała ich wspólną pracę, objęła katedrę na Sorbonie, a na koniec zawiera szerszą refleksję nad zmianami w roli kobiet – od pasywnych towarzyszek naukowców do aktywnych współpracowników – przy czym Marie Curie przedstawiana jest jako wzór współczesnej, wykształconej i oddanej swojej pracy kobiety w dziedzinie nauki.