„Dom z srebrnymi drzwiami” autorstwa Evy March Tappan to zbiór dziecięcych baśni napisanych na początku XX wieku. Zawiera fantazyjne, łagodnie moralizujące historie o zwierzętach, które potrafią mówić, magicznych narzędziach, gigantach oraz królewskich rodzinach pod światłem księżyca; w tych opowieściach odważne dzieci udowodniają swą dobroć, odwagę i bystrość. Początkowe historie skupiają się na rodzinach, które szukają cudownych srebrnych drzwi dla swoich rodziców, a także na chłopcu imieniem Hansel, który w poszukiwaniach szczęścia korzysta z pomocy magicznych pomocników. Zbiór rozpoczyna się od opowieści „Dom z srebrnymi drzwiami”, w której chłopiec i dziewczynka wyruszają w podróż, by znaleźć te drzwi; po drodze otrzymują różne wskazówki od różnych postaci, a na koniec udaje im się dotrzeć do cudownego pałacu. Hansel, w poszukiwaniach nicią ze świeżo ujętej pajęczyny, trafia w ręce złącznej pajęczyny, ale jest ocalony przez ślimaka i świetlówkę; po ślubach rodzina w końcu przywołuje swoich rodziców do złotego pałacu za blaskującymi srebrnymi drzwiami. Następna historia, „Król Hansel I”, opowiada o chłopcu, który próbuje cztery różne drogi i pomaga kukurowi, kotu oraz pszczołom; każdy z nich daje mu nasiono i mądrą radę, jak poradzić sobie z gigantami. Hansel trafia w ręce trzech monstrualnych braci, ale dzięki dobrym odpowiedziom udaje mu się przeżyć, a giganci giną ze swojej własnej głupoty i z pomocą magicznego świata. W lochach Hansel i uwięziony czarodziej używają nasion, by stworzyć jedzenie, nóż oraz kredę do rysowania ochronnego kręgu; dzięki temu udaje im się pokonać ostatniego giganta i odkryć zamek pełny skarbów. Opowieść kończy się na scenie, gdy przygotowują się do nowego początku.