„Zakłamanie Rosji” Emila Josepha Dillona to historyczno-polityczna analiza napisana na początku XX wieku. Praca rozpatruje drapieżną strukturę carstwa, złożoność narodowego charakteru Rosji oraz błędy polityczne rosyjskich liderów i sojuszników Ententy, które doprowadziły do rewolucji z 1917 roku i upadku imperium. Opierając się na osobistych doświadczeniach autora oraz informacjach o postaciach takich jak hrabia Witte, Dillon krytykuje biurokrację, liberalne partie i inteligencję, a także pokazuje, w jaki sposób etniczna różnorodność i nieefektywne instytucje podkopały narodową zjednocznioność. W rozpoczęciu swojej analizy Dillon przedstawia Rosję jako „krainę iluzji” i twierdzi, że zachodni oraz rosyjscy dyplomaci fatalnie niesłusznie ocenili carstwo jako niezgodne z wymogami współczesnej Europy. Na przykładach związanych z hrabiem Witte oraz kryzysem z 1905–1906 roku autor pokazuje niestabilność elity i błędy liberalnych polityków – obietnice dotyczące reform, apel do ludzi z Vyborga oraz rozwiązanie Dumy – które w późniejszym czasie umożliwiły zwycięstwo bolszewików i to, co autor nazywa „demokratyzacją parasitizmu”. Dalej Dillon analizuje „rosyjski charakter”, opisując go jako połączenie wyssokiego idealizmu z nagłą brutalnością, słabego politycznego rozumienia rzeczywistości oraz zmiennych tendencji determinowanych etnicznym zróżnicowaniem, podbojem Tatarów i koczowniczym sposobem życia. Przestrzegając przed asyjskim modelem funkcjonowania rosyjskiego państwa – od okresu opriczniny Iwana do pruskiej biurokracji Piotra II oraz długotrwałego wpływu Niemiec – autor twierdzi, że emancypacja chłopów, polityczna inteligencja i uniwersytety, a także obowiązkowy rekrutacja osłabili więzi łączące różne grupy narodowe w Rosji, co sprawiło, że wybuch ludowego niepokoju stał się prawdopodobnym, mimo że program Wittego skupiał się na postępowych reformach edukacyjnych, prawnych i pojednaniach.