„Cztery krótkie opowiadania” Émila Zoli to zbiór literackich utworów napisanych w końcu XIX wieku. Ten zbiór pokazuje doskonałe umiejętności Zoli do opowiadania historii oraz jego błyskawiczną obserwację ludzkiej natury; często poruszają tematy społeczności, moralności i istoty człowieka. Opowiadania zawierają charakterystyczne postaci – pierwsze z nich, „Nana”, opowiada historię młodej kobiety, przybycia której do teatru pokazuje ryzykalny kontrast między jej publicznym wizerunkiem a osobistymi problemami. Na początku „Nany” przedstawiony jest żywy obraz paryskiego teatru tuż przed oczekiwaną premierą; w tym czasie poznajemy różne postaci, wliczając Hektora de la Faloise’a i jego towarzysza Fauchery’ego, którzy rozmawiają o tajemniczej Nanie. Atmosfera jest pełna podniecenia i ciekawości, co odzwiercza obsesję miasta sławą i urokiem. Opowieść stwarza atmosferę napięcia, gdy rosną oczekiwania związane z debiutem Nany; to wskazuje na złożoną jej osobowość oraz wpływ, jaki będzie miała na otaczających. Taka introdukcja zachęca czytelników, by głębiej zanurzyć się w zawiłe społeczne dynamiki i osobiste historie, które rozgrywają się w tych opowiadaniach.