کتاب «فلسفهی بنیادین، جلد اول» نوشتهی خاویر لوسیانو بالمز، اثری فلسفی است که در اواسط قرن نوزدهم نوشته شده است. هدف این اثر، بررسی سؤالات فلسفی بنیادین و بهویژه موضوع قطعیت و پیامدهای آن بر دانش و درک انسان است. بالمز تمایل خود را برای گسترش مطالعات فلسفی در اسپانیا و جلوگیری از شیوع ایدههای فلسفی نادرست ابراز کرده است. در آغاز کتاب، به مسائل بنیادین مربوط به مفهوم قطعیت پرداخته شده و استدلال شده است که این مفهوم برای تثبیت اساسات دانش حائز اهمیت فوقالعادهای است. بالمز معتقد است که فلسفه نباید با شک آغاز شود، بلکه باید وجود قطعیت را بهعنوان یک جنبهی ذاتی طبیعت انسان درک کرد. در فصلهای اولیه، او به بررسی این موضوع میپردازد که چگونه انسانها بهطور غریزی حقایقی را میدانند، مانند وجود خودشان و دنیای فیزیکی اطرافشان، بدون نیاز به تفکر عقلانی. با تأکید بر اهمیت قطعیت، بالمز زمینهای را برای تحلیل رویکردهای مختلف فلسفی و محدودیتهای درک انسان از ماهیت واقعیت فراهم کرده است.