«فلسفهی بنیادین، جلد دوم» نوشتهی خاویر لوسیانو بالمز، اثری فلسفی است که در اوایل قرن نوزدهم نوشته شده است. این اثر به بررسی ماهیت حسها و اهمیت آنها در رابطه با ادراک و وجود میپردازد. بالمز توضیح میدهد که چگونه حسها به صورت درونی تجربه میشوند و چرا لزوماً با واقعیتهای خارجی همخوانی ندارند؛ این موضوع زمینهساز بحثهایی دربارهی ماهیت دانش و وجود میگردد. بخش اول این کتاب با تعریف حس به عنوان یک تجربهی درونی آغاز میشود و بین عمل ادراک و قضاوت دربارهی دنیای خارجی که همراه با آن انجام میگیرد، تفاوت قائل میشود. بالمز با نمونههایی مانند درک دو تصویر یکسان، نشان میدهد که حسها میتوانند بدون ارتباط مستقیم با اشیاء خارجی رخ دهند؛ این امر سؤالاتی دربارهی قابلیت اعتماد حواس ما مطرح میکند. علاوه بر این، او استدلال میکند که در حالی که حیوانات حسها را درک میکنند، درک آنها محدود است؛ این امر نشاندهندهی تفاوت بین تجارب حسی و هوش واقعی است. به طور کلی، ابتدای این کتاب زمینهساز بررسی عمیقتری در مورد رابطهی حسها با دانش، واقعیت و تفاوتهای میان انواع مختلف آگاهی است.