„Filozofia fundamentalna, tom II” autorstwa Jaime Luciano Balmesa to filozoficzny traktat napisany na początku XIX wieku. W tym dziele autor zajmuje się naturą zmysłowych doświadczeń, badając ich znaczenie w kontekście percepcji i bytu. Balmes analizuje, jak zmysłowe doświadczenia są postrzegane wewnętrznie oraz czy muszą koniecznie odpowiadać rzeczywistości zewnętrznej, czym zakłada podstawy dla dyskusji o naturze wiedzy i bytu. W początkowej części tekstu zmysłowe doświadczenie definiuje jako wyłącznie wewnętrzne doświadczenie i rozróżnia między samym procesem percepcji a osądami o świecie zewnętrznym, które jej towarzyszą. Balmes przytacza przykłady – na przykład percepcję dwóch identycznych obrazów – aby pokazać, że zmysłowe doświadczenia mogą występować bez bezpośredniego powiązania z obiektami zewnętrznymi, co stawia pod znak zapytania wiarygodność naszych zmysłów. Ponadto twierdzi, że choć zwierzęta doświadczają zmysłowych impulsów, ich rozumienie jest ograniczone, co wskazuje na różnicę pomiędzy zmysłowymi doświadczeniami a prawdziwą inteligencją. W ogóle początek tej książki przygotowuje grunt dla dalszego badania relacji między zmysłowymi doświadczeniami, wiedzą, rzeczywistością oraz różnymi formami świadomości.