Książka Herberta E. E. Hayesa „Mahomet, prorok islamu” jest dziełem historycznym napisanym na początku XX wieku, a konkretnie w latach 1910. Ten esej przedstawia krytyczny rozpatrzenie życia Mahometa, założyciela islamu, jego charakteru, nauczzeń oraz warunków społecznych panujących w jego epoce. Hayes stara się ujawnić implikacje działań i ideologii Mahometa oraz pokazać, w jaki sposób one wpłynęły na rozwój islamowego świata. Książka opisuje pierwsze lata życia Mahometa, jego „wezwanie” do prorokowania oraz proces formowania islamowej społeczności w Medinie. Dzięki analizie burzliwego politycznego krajobrazu Arabii w czasach Mahometa autor pokazuje, jak ten lider przeszedł z roli kupca na stanowisko duchowego i politycznego przywódcy. Poprzez opis kluczowych wydarzeń – bitew i umów – Hayes ilustruje ambicje i strategie Mahometa, wliczając kontrowersyjne argumenty, które używał w obronie wojen i poligamii. Autor krytykuje także niektóre aspekty nauczzeń Mahometa oraz religijnych doktryn wynikających z nich, rozpatrując ich wpływ na status kobiet oraz traktowanie niewierzących w islamowym świecie, a w końcu podważa etyczne podstawy twierdzeń Mahometa o boskim odkryciu.