„Praktyka i nauka rysunku“ autorstwa Harolda Speeda jest podręcznikiem szkoleniowym z dziedziny sztuki napisanym na początku XX wieku. Celem książki jest pomóc studentom sztuki zrozumieć zasady i metody, które stanowią podstawę skutecznego rysunku, podkreślając przy tym, że nie istnieją żadne szybkie i uproszczone sposoby do osiągnięcia artystycznej doskonałości. Rysunek wymaga intelektualnego angażowania i indywidualnego wyrazu. Na początku książki Speed rozwija najpowszechniejsze mity dotyczące rysunku i ostrzega przed poszukiwaniem szybkich, standardowych rozwiązań. Opowiada o swoim własnym procesie uczenia się, pokazując różnicę pomiędzy mechaniczną dokładnością w treningu a prawdziwym artystycznym wyrazem, jakiego przykładem są dzieła starożytnych mistrzów. Podpowiada czytelnikom, by rozwijać zrozumienie formy i emocjonalnego znaczenia w swoich pracach, unikając przy tym pułapków wyłącznie akademickich podejść, które mogą hamować kreatywność i indywidualność. Wstęp Harolda Speeda otwiera drogę do głębszego poznania rysunku, a także stymuluje u studentów przychylność do artystycznego procesu oraz rozumienie różnych elementów, które wpływają na powstanie znaczących dzieł sztuki.