«Bij de Parsi's van Bombay en Gudsjerat» اثر دلفین منانت، گزارشی تاریخی است که احتمالاً در اوایل قرن بیستم نوشته شده است. این اثر به فرهنگ، دین و پویاییهای اجتماعی جامعهٔ پارسی، یعنی نوادگان زرتشتیان ایرانی که در هند سکونت گزیدند، میپردازد. کتاب میراث غنی، آیینهای دینی و نقش منحصربهفرد آنان در جامعهٔ هند، بهویژه در بمبئی و منطقهٔ گجرات، را بررسی میکند. آغاز متن، مردم پارسی را معرفی کرده و مروری جامع بر تاریخ، باورهای دینی و تأثیرات اجتماعی آنان ارائه میدهد. منانت خاستگاه آنان را ترسیم میکند و آن را به پناهندگان ایرانی در قرن هشتم میلادی بازمیگرداند؛ همچنین اهمیت آموزههای زرتشتی را در کنار بررسی شیوهٔ زندگی، ساختار جامعه و تعاملات آنان با دیگر گروهها در هند شرح میدهد. نویسنده زمینه را برای بررسیهای بعدی دربارهٔ آیینها و رسوم اجتماعی پارسیان و سهم چشمگیر آنان در بافت فرهنگی هند فراهم میکند و همزمان از برنامههایی برای بازدید از مکانهای تاریخی مهم مرتبط با آیین پارسی سخن میگوید.