کتاب «پارسیان» اثر دلفین منان، گزارشی تاریخی است که احتمالاً در اوایل قرن بیستم نوشته شده است. این اثر به تاریخ و شیوههای فرهنگی پارسیان میپردازد؛ گروهی قومیـدینی که از ایرانیان باستان تبار دارند و برای گریز از آزار و اذیت مذهبی به هند مهاجرت کردند. این روایت مهاجرت آنان، سکونتشان در هند و تأثیرات زرتشتیگری و سنتهای هندی بر جامعهشان را با جزئیات شرح میدهد. آغاز کتاب زمینهٔ جامعهٔ پارسی را معرفی میکند: نخست میراث تاریخی آنان بهعنوان نوادگان ایرانیان باستان را بیان میکند و سپس شرایط دشواری را توصیف میکند که آنان را واداشت برای هند از میهن خود بگریزند. متن مسیر نخستین مهاجرت آنان، شرایطی را که تحت آن با اجازهٔ رهبر هندوی محلی در گجرات ساکن شدند، و چگونگی سازگار کردن رسومشان برای جلب پذیرش را ترسیم میکند. متن بر اهمیت حفظ ایمان آنان در هنگام ادغام در فرهنگی جدید تأکید میگذارد و زمینه را برای بررسی عمیقتر هویت در حال تحول آنان بهعنوان جامعهای اقلیت در هند فراهم میکند.