„Les Parsis” Delphine Menant to opracowanie historyczne, prawdopodobnie napisane na początku XX wieku. Dzieło zgłębia historię i praktyki kulturowe Parsów — grupy etnoreligijnej wywodzącej się od starożytnych Persów, którzy wyemigrowali do Indii, aby uciec przed prześladowaniami religijnymi. Narracja przedstawia ich migrację, osiedlenie się w Indiach oraz wpływ zaratusztrianizmu i tradycji indyjskich na ich społeczność. Początek książki wprowadza w kontekst społeczności Parsów, ukazując ich historyczne dziedzictwo jako potomków starożytnych Persów i opisując dramatyczne okoliczności, które zmusiły ich do opuszczenia ojczyzny i ucieczki do Indii. Zarysowuje ich pierwszą wędrówkę migracyjną, warunki, na jakich osiedlili się w Gudźaracie za zgodą miejscowego przywódcy hinduskiego, oraz sposób, w jaki dostosowali swoje zwyczaje, by zyskać akceptację. Tekst podkreśla znaczenie zachowania wiary przy jednoczesnej integracji z nową kulturą, przygotowując grunt pod głębszą analizę ewoluującej tożsamości tej mniejszościowej społeczności w Indiach.