‘Cato Maior de Senectute’ van Marcus Tullius Cicero is een essay dat werd geschreven in het jaar 44 voor Christus. In deze filosofische dialoog stelt Cicero zich de gewaardeerde staatsman Cato de Oudere voor op achttigvierjarige leeftijd, terwijl hij zijn wijsheid over ouderdom deelt met twee jongere vrienden. Via de stem van Cato onderzoekt Cicero of ouderdom echt een last is of dat het ook onverwachte voordelen kan bieden. Hij bekijkt vier veel voorkomende klachten over ouder worden en stelt dat deze zogenaamde nadelen misschien wel verbeeld zijn, terwijl verloren genoegens kunnen worden vervangen door nieuwe, hogere vormen van genotenis.