Marcus Tullius Cicero tarafından MÖ 44 yılında yazılan “Cato Maior de Senectute”, felsefi bir diyalog eseridir. Bu metinde Cicero, saygın devlet adamı Cato’nun seksen dört yaşında iken iki genç arkadaşıyla yaşlanma konusundaki bilgeliğini paylaştığını tasvir eder. Cato’nun sözleri aracılığıyla Cicero, yaşlılığın gerçekten bir yük mü olduğunu yoksa beklenmedik rahatlıklar sunup sunamayacağını tartışır. Yaşlanma ile ilgili dört yaygın şikayeti inceleyen Cicero, sözde dezavantajların aslında hayali olabileceğini ve kaybolan zevklerin daha üstün olanlarla yerine getirilebileceğini savunur.