„Ortodoksja” G. K. Chestertona to dzieło filozoficzne napisane na początku XX wieku. Książka stanowi obronę przekonań autora i krytykę współczesnej myśli, podejmując temat chrześcijaństwa, indywidualizmu i nowoczesnego sceptycyzmu. Centralne miejsce w tekście zajmuje perspektywa autora dotycząca tego, jak zrównoważone rozumienie wiary może współistnieć z rozumem; Chesterton podkreśla pragnienie światopoglądu, który doceniałby zarówno oswojone, jak i tajemnicze aspekty życia. Początek „Ortodoksji” przedstawia motywacje Chestertona do napisania książki, zrodzone z wyzwania rzuconego mu przez krytyków w związku z jego wcześniejszym dziełem „Heretycy”. Autor wprowadza ideę, że pragnie wyrazić osobistą filozofię godzącą zdumienie z poczuciem bezpieczeństwa, posługując się metaforą człowieka, który błędnie sądzi, że odkrył Anglię, zamiast uświadomić sobie, że zawsze był jej częścią. Autor proponuje, by prawdziwa filozofia obejmowała zarówno zachwyt nad istnieniem, jak i zakorzenienie w wierze, twierdząc, że zgłębianie ortodoksji polega na odkrywaniu prawd, które przemawiają uniwersalnie, a nie na przedstawianiu sztywnego systemu przekonań. Ta część przygotowuje grunt pod szerszą dyskusję o moralności, zdrowiu psychicznym i fundamentalnych paradoksach życia, ukazując drogę Chestertona ku afirmacji tradycyjnych doktryn chrześcijańskich jako odpowiedzi na złożoność i sprzeczności nowoczesnej myśli.