„Los pazos de Ulloa” to powieść napisana przez hrabiankę Emilię Pardo Bazán i opublikowana w 1886 roku. Młody ksiądz przyjeżdża do zanikającego galicyjskiego zamku, by objąć stanowisko administratora, lecz odkrywa, że jego pracodawca żyje w moralnym haosie. Nad posiadłością panuje podstępny i agresywny służbik, a jego córka jest kochanką tego szlachcica. Gdy szlachcic ożenia się z łagodną kobietą ze Santiago, ciemne walki o władzę w domu przybierają na intensywności, zagrożając wszystkim, którzy znajdują się w obrębie tych ruinujących się murów.
Linki do Wikipedii: