„Przepalenie słońcem i morriña (Dwie miłosne historie)” autorstwa hrabiny Emilii Pardo Bazán to utwór fikcyjny, prawdopodobnie napisany w końcu XIX wieku. Akcja narracji skupia się na postaci Asís Taboady, która stara się poradzić z nowo narastającymi uczuciami i refleksjami po wydarzeniu, które miało znaczący i zawiły wpływ na jej życie. Tekst dotyka tematów miłości, społecznych oczekiwaniach oraz osobistego doświadczania transformacji. Na początku historii czytelnicy poznają Asís Taboadę, która budzi się z silnym bólem głowy i rozmyśla nad swoim fizycznym dyskomfortem oraz emocjonalnym chaosem wywołanym niedawnim incydentem. Podczas interakcji z służnicą o przyjaznym charakterze, przezwaną „Diabla”, staje jasne, że Asís bory się z poczuciem winy i zagubienia w związku z romansowymi sprawami, które zakłóciły wcześniej spokojny rytm jej życia. Taki początek przygotowuje grunt pod dalszą eksplorację jej osobowości w kontekście społecznych norm, obiecując dogłębną analizę tematów miłości i tożsamości w toku rozwoju narracji.