„Dulce Dueño” autorstwa hrabiny de Emilia Pardo Bazán to powieść historyczna napisana na początku XX wieku. Akcja rozgrywa się w starożytnym Aleksandrii i opowiada historię Katarzyny, wykształconej i dumnej księżniczki, która musi stawić czoła swoim uczuciom miłości i samorozumieniu w obliczu norm społecznych i religijnych swojego czasu. Opowieść dotyka jej poszukiwań prawdziwej piękna i miłości, a także pokazuje, jak próbuje odnaleźć swoją tożsamość wśród konfliktów pomiędzy wierą a pragnieniami. Na początku „Dulce Dueño” przedstawia spokojną scenę – deszcz delikatnie pada podczas przyjaznego spotkania w wiosce. W tym intymnym otoczeniu trzech postaci rozmawia o świętej Katarzynie z Aleksandrii, co podkreśla historyczny kontekst tej historii. Jeden z bohaterów czyta o życiu Katarzyny, przedstawiając ją jako symbol inteligencji i piękna, która musiała stawić czoła społecznym presjom i prześladowaniom w burzliwym okresie. W ramach dialogu opowieść zdradza informacje o Katarzynie – jej oporze wobec kandydatów do ręki, intelektualnych zainteresowaniach oraz wewnętrznych konfliktach dotyczących miłości. To stwarza podstawę dla dalszych rozważań na tematy wiary, sprawiedliwości i poszukiwania tożsamości w toku narracji.