«Dulce Dueño» اثر کنتس امیلیا پاردو باثان، رمانی تاریخی است که در اوایل قرن بیستم نوشته شده است. این رمان که در اسکندریهٔ باستان میگذرد، زندگی کاتارینا، شاهزادهای دانشمند و مغرور را روایت میکند که در برابر هنجارهای اجتماعی و دینی زمانهاش، با احساسات خود دربارهٔ عشق و ارزشمندی خویش دستوپنجه نرم میکند. داستان به جستوجوی او برای یافتن زیبایی و عشق حقیقی میپردازد و سرانجام هویت پیچیدهٔ او را در میان کشمکشهای ایمان و میل دنبال میکند. آغاز «Dulce Dueño» صحنهای آرام را ترسیم میکند؛ بیرون، باران بهآرامی بر گردهمایی صمیمانهای در روستایی میبارد. در این فضای خودمانی، سه شخصیت دربارهٔ کاترین اسکندرانی گفتوگو میکنند و بدینسان زمینهٔ تاریخی داستان برجسته میشود. شخصیت روحانی دربارهٔ زندگی کاترین میخواند و او را بهعنوان نمادی از خرد و زیبایی معرفی میکند؛ زنی که در دورانی پرتلاطم با فشارهای اجتماعی و آزار و پیگرد روبهرو شد. در خلال این گفتوگو، روایت به سرپیچی کاترین از خواستگارانش، علایق فکری او و کشمکش درونیاش دربارهٔ عشق اشاره میکند و زمینه را برای پرداختن داستان به مضامین ایمان، عدالت و جستوجوی هویت فراهم میسازد.