«Insolación y Morriña (Dos historias amorosas)» اثر کنتس امیلیا پاردو بازان، اثری داستانی است که احتمالاً در اواخر قرن نوزدهم نوشته شده است. روایت حول شخصیت آسیس تابوآدا میچرخد؛ زنی که پس از رویدادی مهم و گیجکننده در زندگیاش، با احساسات نوظهور و تأملات خود دستوپنجه نرم میکند. متن به مضامین عشق، انتظارات اجتماعی و بیداری شخصی میپردازد. در آغاز داستان، خواننده با آسیس تابوآدا آشنا میشود که با سردردی شدید از خواب بیدار میشود و درباره ناراحتی جسمانی خود و آشوب عاطفی ناشی از رویدادی اخیر تأمل میکند. هنگامی که او با خدمتکارش، شخصیتی سرزنده که به او لقب «دیو» دادهاند، تعامل میکند، روشن میشود که آسیس با احساس گناه و سردرگمی درباره درگیری عاشقانهای دستوپنجه نرم میکند؛ درگیریای که زندگی پیشتر محتاطانه و منزوی او را مختل کرده است. این آغاز، زمینه را برای خودکاوی او در میان هنجارهای اجتماعی فراهم میکند و با پیشرفتن داستان، کاوشی پیچیده در عشق و هویت را نوید میدهد.