«کیمرا» اثر امیلیا پاردو باسان، رمانی است که در اواخر قرن نوزدهم نوشته شده است. این اثر مضامین هجو اجتماعی و کشمکشهای درونی افراد در برابر انتظارات جامعه را بررسی میکند و این کار را عمدتاً از خلال تجربههای شخصیت اصلی، سیلویو لاگو، پیش میبرد؛ هنرمندی که با آرمانهای هنری خود و دامهای جهان مادی دستوپنجه نرم میکند. در آغاز روایت، نویسنده پیشگفتاری ارائه میدهد که در آن درباره ماهیت هجو و شکاف میان طبقات اجتماعی بحث میکند و به تفسیری عمیقتر از مشکلات جامعه اشاره دارد. سپس با سیلویو لاگو آشنا میشویم که در جستوجوی ارتباط و هدف، به شهری به نام آلبورادا میرسد. از خلال دیدارهای او با شخصیتهای گوناگون، از جمله خویشاوندانش و یک بارونس، تعارض درونی سیلویو میان بلندپروازیهای هنریاش و جذابیت یک زندگی روزمره آشکار میشود. روایت زمینه را برای کاوش سیلویو در آرمانهایش، در میان خواستههای متضاد اطرافیانش، فراهم میکند و نویدبخش بررسی غنی تجربه انسانی و اشتیاق هنری است.