کتاب «مفهوم طبیعت» نوشته آلفرد نورث وایتهد، اثری فلسفی است که در اوایل قرن بیستم نوشته شده است. این اثر شامل مجموعهای از سخنرانیهاست که به بررسی فلسفه علوم و روابط متقابل بین شاخههای مختلف دانش، بهویژه علوم طبیعی، میپردازند. هدف وایتهد این بود که ماهیت تحقیقات علمی را بازتعریف و روشنسازی کند و دیدگاههای رایج درباره ماده و جوهر، که تا آن زمان بر گفتوگوهای علمی حاکم بودند، را به چالش بکشد. در ابتدای این اثر، قصدهای وایتهد از برگزاری سخنرانیهای خود در کالج ترینیتی تشریح شده و چارچوبی برای بحث درباره فلسفه علوم ارائه داده شده است. وایتهد بر اهمیت درک طبیعت بهعنوان مجموعهای از موجودات و همچنین فرآیندی که در طول زمان رخ میدهد، تأکید میکند و دیدگاهی را پیشنهاد میکند که از تفسیرهای دوگانهگرایانه واقعیت اجتناب میکند. او مفاهیم کلیدی مانند ادراک حسی، تفکر و تفاوتهای بین نحوه تفکر یکنواخت و ناهمگن را معرفی میکند؛ از طریق این ایدههای بنیادین، سعی دارد به بررسی پیچیدگیهای فلسفه علوم بپردازد و دیدگاههای مختلف علمی را در چارچوبی یکپارچه درباره خود طبیعت، ادغام کند.