کتاب «اوژنیک کاربردی» نوشته پل پوپینو و رزول ه. جانسون، اثری علمی است که در اوایل قرن بیستم نوشته شده است. این کتاب به بررسی اصول اوژنیک میپردازد؛ علمی که زیستشناسی و جامعهشناسی را با هم ترکیب کرده تا به اقداماتی در جامعه برای بهبود منابع ژنتیکی انسانها توصیه کند. هدف نویسندگان، بررسی راهکارهایی است که جامعه میتواند با استفاده از ابزارهای قانونی، اجتماعی و اقتصادی، تولیدمثل افرادی را که به عنوان «بهتر» در نظر گرفته میشوند، تشویق کند و در عین حال تولیدمثل افرادی را که به عنوان «ضعیفتر» شناخته میشوند، محدود سازد. بخش آغازین کتاب با معرفی مفاهیم اساسی اوژنیک و زمینه تاریخی آن آغاز میشود. پوپینو بر اهمیت تمایز بین صفات ارثی و تأثیرات محیطی تأکید میکند و استدلال میکند که نقش ژنتیک در شکلگیری فرد، بیش از آنچه معمولاً تصور میشود، مهم است. با استفاده از مثالهایی مانند دوقلوهای یکسان و ارجاع به مطالعات علمی مختلف، نویسندگان به بررسی این تصور میپردازند که تربیت و پرورش میتواند صفات ارثی فرد را به طور اساسی تغییر دهد؛ همچنین پیامدهای این نگرش بر روی رویکردهای جامعه در بهبود سلامت و تواناییهای انسانی مورد بحث قرار میگیرد. نویسندگان پیشنهاد میکنند که صفات انسانی به طور دقیق مورد بررسی قرار گیرند، اهمیت نقش ژنتیک در شکلگیری فرد تشخیص داده شود، و پیامدهای اجتماعی اوژنیک به عنوان یک چارچوب علمی و اخلاقی مورد بررسی قرار گیرند.