«Дэкамерон Бакачо» Джавані Бакачо — зборнік кароткіх апавяданняў, напісаных паміж 1348 і 1353 гадамі. Дзесяць маладых людзей уцякаюць з ахопленай чумой Фларэнцыі на загарадную вілу, дзе на працягу двух тыдняў распавядаюць сто гісторый. Іх апавяданні вар’іруюцца ад эратычных да трагічных, у іх ёсць месца дасціпнасці, практычным жартам і жыццёвым урокам. Твор даследуе тэмы кахання, удачы і чалавечай прыроды, адначасова высмейваючы духавенства і царкву. Напісаны на фларэнтыйскай народнай мове, ён адлюстроўвае жыццё і грамадства сярэднявечнай Італіі ў часы Чорнай смерці.
Спасылкі на Wikipedia: