«دکامرون» اثر جووانی بوکاچیو، مجموعهای از داستانهای کوتاه است که بین سالهای ۱۳۴۸ و ۱۳۵۳ نوشته شدهاند. ده جوان از فلورانسِ گرفتار طاعون میگریزند و به ویلایی در حومهٔ شهر پناه میبرند؛ جایی که دو هفته را با تعریف کردن صد داستان سپری میکنند. داستانهای آنان از مضامین اروتیک تا تراژیک را دربرمیگیرد و سرشار از بذلهگویی زیرکانه، شوخیهای عملی و درسهای زندگی است. این اثر ضمن کاوش در مضامینی چون عشق، بخت و طبیعت انسان، روحانیون و کلیسا را به هجو میگیرد. این کتاب که به زبان عامیانهٔ فلورانسی نوشته شده، زندگی و جامعهٔ ایتالیای قرون وسطی را در دوران مرگ سیاه به تصویر میکشد.
پیوندهای ویکیپدیا: