«Traicté tresplaisant et recreatif de l'amour parfaicte de Guisgardus et Sigismunde» روایتی عاشقانه است که احتمالاً در اواخر قرن پانزدهم نوشته شده است. این اثر که میتوان آن را شعری روایی دانست، داستان عشق تراژیک میان گیسگاردوس و سیگیسمونده، دختر زیبای تانکرد، شاهزادهٔ سالرنو، را بازگو میکند. کتاب مضامینی چون عشق، خیانت و پیامدهای شور و اشتیاق را بهگونهای بررسی میکند که فشارهای اجتماعی و خانوادگی آن دوران را بازتاب میدهد. روایت، سیگیسمونده، دوشیزهای نجیبزاده و دوستداشتنی، را دنبال میکند که پس از بیوه شدن، عمیقاً عاشق گیسگاردوس، خدمتکاری فروتن، میشود. عشق آنان در خفا و با نامهنگاری و دیدارهای پنهانی از راه غاری مخفی شکوفا میشود. بااینحال، هنگامی که پدر سیگیسمونده، تانکرد، از رابطهٔ آنان آگاه میشود، خوشبختیشان دیری نمیپاید. او در خشم، دستور اعدام گیسگاردوس را صادر میکند و سیگیسمونده را به ورطهٔ نومیدی میکشاند. سیگیسمونده که با فقدان محبوبش روبهروست، سرانجام بهجای زندگی بدون او، پایان دادن به زندگی خود را برمیگزیند و بدینسان آنان را حتی در مرگ نیز به هم میپیوندد. پایان تراژیک داستان بر ماهیت نیرومند اما ویرانگر عشق تأکید میکند و به وفاداری و پیامدهای محدودیتهای اجتماعی میاندیشد.
بهصورت منظوم. ترجمهای از نسخهٔ لاتینِ ل. برونی از نخستین داستانِ روز چهارمِ «دکامرون» اثر بوکاچیو.