“Traicté tresplaisant et recreatif de l'amour parfaicte de Guisgardus et Sigismunde” is een romantisch verhaal dat waarschijnlijk aan het einde van de 15e eeuw is geschreven. Dit werk, dat kan worden geklasseerd als een verhalend gedicht, vertelt het tragische liefdesverhaal van Guisgardus en Sigismunde, de beeldschone dochter van Tancred, een prins van Salerno. Het boek verkent thema’s als liefde, verraad en de gevolgen van hartstocht op een manier die de sociale en familiale druk van die tijd weerspiegelt. Het verhaal volgt Sigismunde, een adellijke en lieftallige jonkvrouw, die na weduwe te zijn geworden diep verliefd wordt op Guisgardus, een eenvoudige dienaar. Hun liefde bloeit in het geheim op, gekenmerkt door brieven en geheime ontmoetingen via een verborgen grot. Hun geluk is echter van korte duur wanneer Sigismundes vader, Tancred, hun verhouding ontdekt. In een vlaag van woede geeft hij opdracht Guisgardus te executeren, waardoor Sigismunde in wanhoop wordt gestort. Geconfronteerd met het verlies van haar geliefde kiest Sigismunde er uiteindelijk voor een einde aan haar leven te maken in plaats van zonder hem verder te leven, en zo verenigt zij hen zelfs in de dood. Het tragische einde benadrukt de krachtige maar vernietigende aard van de liefde en reflecteert op trouw en de gevolgen van maatschappelijke beperkingen.
In verzen. Een vertaling van de Latijnse versie door L. Bruni van het eerste verhaal van de vierde dag uit Boccaccio's "Decamerone".