“Traicté tresplaisant et recreatif de l'amour parfaicte de Guisgardus et Sigismunde”, muhtemelen 15. yüzyılın sonlarında yazılmış romantik bir anlatıdır. Anlatı şiiri olarak sınıflandırılabilecek bu eser, Salerno prensi Tancred’in güzel kızı Sigismunde ile Guisgardus arasındaki trajik aşk hikâyesini anlatır. Kitap, dönemin toplumsal ve ailevi baskılarını yansıtacak şekilde aşk, ihanet ve tutkunun sonuçları temalarını işler. Anlatı, dul kaldıktan sonra mütevazı bir hizmetkâr olan Guisgardus’a derinden âşık olan soylu ve güzel genç kız Sigismunde’yi takip eder. Aşkları gizlice gelişir; mektuplar ve saklı bir mağara aracılığıyla yapılan gizli buluşmalar bu ilişkinin önemli unsurlarıdır. Ancak Sigismunde’nin babası Tancred ilişkilerini keşfedince mutlulukları kısa sürer. Öfke nöbeti içinde Guisgardus’un idam edilmesini emreder ve bu durum Sigismunde’yi çaresizliğe sürükler. Sevdiği adamı kaybetmesiyle karşı karşıya kalan Sigismunde, onsuz yaşamaktansa sonunda kendi hayatına son vermeyi seçer ve böylece ölümde bile onları birleştirir. Trajik son, aşkın güçlü ama yıkıcı doğasını vurgularken sadakat ve toplumsal kısıtlamaların sonuçları üzerine düşündürür.
Manzum. Boccaccio’nun “Decamerone” adlı eserinin dördüncü gününün ilk öyküsünün L. Bruni tarafından yapılan Latince çevirisinden tercüme.