„Traicté tresplaisant et recreatif de l'amour parfaicte de Guisgardus et Sigismunde” to romantyczna opowieść napisana prawdopodobnie pod koniec XV wieku. Dzieło to, które można zaklasyfikować jako poemat narracyjny, przedstawia tragiczną historię miłości Guisgardusa i Sigismundy, pięknej córki Tankreda, księcia Salerno. Książka podejmuje temat miłości, zdrady i konsekwencji namiętności w sposób odzwierciedlający ówczesne naciski społeczne i rodzinne. Narracja opowiada o Sigismundzie, szlachetnej i pięknej dziewczynie, która po owdowieniu zakochuje się głęboko w Guisgardusie, skromnym słudze. Ich romans rozkwita w tajemnicy, naznaczony listami i potajemnymi spotkaniami w ukrytej jaskini. Jednak ich szczęście nie trwa długo, gdy ojciec Sigismundy, Tankred, odkrywa ich romans. W przypływie gniewu nakazuje stracić Guisgardusa, pogrążając Sigismundę w rozpaczy. W obliczu utraty ukochanego Sigismunda ostatecznie postanawia odebrać sobie życie, zamiast żyć bez niego, jednocząc się z nim nawet po śmierci. Tragiczne zakończenie podkreśla potężną, lecz niszczycielską naturę miłości, skłaniając do refleksji nad lojalnością i konsekwencjami społecznych ograniczeń.
Wierszem. Tłumaczenie łacińskiej wersji autorstwa L. Bruniego pierwszej opowieści czwartego dnia „Dekameronu” Boccaccia.