„Dekameron, tom I” Giovanniego Boccaccia to zbiór nowel napisanych w latach 1348–1353. Dziesięcioro młodych ludzi ucieka z ogarniętej zarazą Florencji do wiejskiej willi, gdzie spędzają dwa tygodnie, opowiadając sto historii. Opowieści te obejmują tematykę od erotycznej po tragiczną miłość, błyskotliwy dowcip, praktyczne żarty i życiowe nauki. Dzieło satyrycznie przedstawia duchowieństwo, bada potęgę losu i ukazuje napięcia między klasami społecznymi. Napisane w języku ludowym Florencji, stało się arcydziełem wczesnej prozy włoskiej i wywarło wpływ na dzieła takie jak „Opowieści kanterberyjskie” Chaucera.
Linki do Wikipedii: