„De Decamerone van Boccaccio” Giovanniego Boccaccia to zbiór opowiadań napisany w latach 1348–1353. Dziesięcioro młodych ludzi ucieka z nękanej dżumą Florencji do wiejskiej willi, gdzie przez dwa tygodnie opowiada sto historii. Ich opowieści sięgają od erotycznych po tragiczne, pełne są błyskotliwego dowcipu, żartów i życiowych nauk. Dzieło zgłębia motywy miłości, fortuny i natury ludzkiej, jednocześnie satyryzując kler i Kościół. Napisane florencką mową ludową, uchwytuje średniowieczne życie i społeczeństwo włoskie w czasie czarnej śmierci.
Linki do Wikipedii: