„O psychoanalizie: pięć wykładów” Sigmunda Freuda to naukowa publikacja napisana na początku XX wieku. W tym dziele prezentowana jest seria wykładów, które Freud przeprowadził, zajmujących się zasadami i rozwojem psychoanalizy, a także jej technikami i zastosowaniami w badaniu takich psychologicznych stanów jak histeria. Freud analizuje konkretnie przypadki oraz terapeutyczne podejście, szczególnie w kontekście leczenia histerii i mechanizmów powstania psychologicznych symptomów. W prefacji do książki Freud zwraca się do różnorodnej audycji na Uniwersytecie Clarka, chcąc zaprezentować ogólne zasady narodzenia i rozwoju psychoanalizy jako metody badawczej i terapeutycznej. Opowiada historię pacjentki doktora Josefa Breuera – młodej kobiety cierpiącej na histerię, u której różne objawy wynikały z traumatycznych doświadczeń związanych z emocjonalnym stresem spowodowanym troską o choryego ojca. Freud podkreśla pierwsze trudności, z którymi Breuer musiał stawić czoła w próbie zrozumienia i leczenia stanu pacjentki, a także zakłada fundamenty dla dalszych rozważań na temat traumy, pamięci oraz technik psychoanalizy, które rozwinęły się na bazie tych pierwszych badań.