‘Raios de Extinta Luz’ van Antero de Quental is een verzameling ongepubliceerde gedichten die zijn geschreven in de vroege tot middenjaren van de 19e eeuw. Het werk omvat een verscheidenheid aan thema’s en reflecteert vooral de romantische en spirituele idealen van de dichter in zijn beginjaren, voordat hij later een revolutionairere stijl ging hanteren. Het vormt een postume eerbetuiging aan Quental; het toont zijn eerste artistieke fase en biedt inzichten in de emotionele complexiteit van zijn leven. In de inleiding wordt het verleden van de dichter beschreven, waarbij de belangrijke rol wordt benadrukt van zijn vroege, minder bekende werken uit de jaren 1859 tot 1863 – werken die eerder werden overgeslagen of vernietigd. De inleiding is geschreven door Theophilo Braga en legt uit dat deze verzameling mogelijk werd gemaakt dankzij het gelukkige behoud van verschillende manuscripten door een vriend van Quental. Het wordt ook aangehaald hoe de tegenstelling tussen licht en donker een centrale rol speelt in het leven en de kunst van Quental; dit doet denken aan de moeilijkheden en veranderingen die hij moest doorlopen voordat hij ten onder ging aan wanhoop. De gedichten zelf, doorspekt met introspectie en verlangen, roepen universele thema’s op als liefde, vrijheid en existentiële vragen.