„Institutionis oratoriae libri decimus” autorstwa Kwintyliana to dziesiąty z dwunastu tomów podręcznika poświęconego retorice, opublikowanego około roku 95 n.e. Napisany w czasie represywnego panowania cesarza Domitiana, gdy polityczna retoryka była właściwie wymarła, a korupcja rozkwitła, ten tekst usiłował ożywić dawne ideały edukacji retorycznej. Zagubiony przez wiele stuleci, kompletny manuskrypt został odkryty w lochach szwajcarskiego klasztoru w 1416 roku, co wywołało wielki entuzjazm wśród humanistów renesansu, którzy od sześciuset lat znali tylko fragmenty tego tekstu.