"A Fome de Camões" van António Duarte Gomes Leal is een aangrijpend gedicht, verdeeld in vier zangen, dat aan het einde van de 19e eeuw werd geschreven. Dit literaire werk staat stil bij het tragische lot van de grote Portugese dichter Luís de Camões en verbeeldt zijn strijd tegen armoede en verwaarlozing in een samenleving die de waarde van artistiek genie niet weet te erkennen. Met zijn sombere toon en rijke beeldspraak behandelt het gedicht thema's als lijden, onrecht en de vergeten bijdragen van kunstenaars. Het gedicht opent met een dramatische voorstelling van Camões, die door de straten van Lissabon dwaalt, gekweld door honger en ontbering, en zo de droefheid van een eens groot genie weerspiegelt. Het verhaal ontvouwt zich aan de hand van zijn overpeinzingen over een leven vol roem en inspiratie, om vervolgens de harde werkelijkheid van verlatenheid en wanhoop op hoge leeftijd onder ogen te zien. Terwijl Camões worstelt met zijn herinneringen en verliezen, vangt het gedicht zijn klacht over de toestand van de mensheid en de eeuwige strijd tegen de wrede grillen van het lot. Het aangrijpende slot draait om de gepersonifieerde figuur van "Fome" (Honger), die de tranen van wanhoop van kunstenaars als Camões verzamelt als herinnering aan hun niet-erkende pijn en uiteindelijk de dringende behoefte aan rechtvaardigheid en mededogen in de samenleving aan het licht brengt.
Dit e-book gebruikt de spelling van de 19e eeuw.