‘Contos’ van Fialho de Almeida is een verzameling korte verhalen die werden geschreven aan het eind van de 19e eeuw. Het boek biedt een levendig beeld van het leven, waarschijnlijk in een Portugees stedelijk milieu. De verhalen verkennen de met elkaar verbonden ervaringen en strijdvaardigheden van verschillende personages, tegen de achtergrond van sociale commentaren en menselijke emoties. Ze gaan waarschijnlijk in op thema’s als liefde, verlies en de complexiteit van menselijke relaties, en vangen de essentie van het dagelijks leven op. In het openingsverhaal ‘A Ruiva’ wordt een herberg genaamd ‘Pescada’ beschreven, gelegen tegenover een kerkhof. Deze levendige maar sombere omgeving wordt frequenteerd door arbeiders die terugkeren van de begrafenisplek en daar luidruchtig met elkaar converseren, gebruikmakend van de lokale dialect en humor. Het verhaal introduceert ons verschillende personages, zoals een kistmaker en de herbergierster Tia Lauriana, die het mysterieuze verhaal over de ‘Ruiva’ vertellen – een vrouw die wordt geassocieerd met dood en verval. Door hun gesprekken en interacties krijgen we glimpjes van de harde realiteiten van het leven en de fascinerende verbindingen tussen levenden en doden; tevens komen er sociale thema’s als armoede en sterfelijkheid naar voren. Ieder personage biedt ons inzichten in zijn of haar eigen wereld, en er wordt gesuggereerd dat er nog dieper liggende verhalen te ontdekken zijn in de rest van de collectie.