Fialho de Almeida’nın “Contos” adlı eseri, 19. yüzyılın sonlarında yazılmış kısa hikayelerden oluşan bir derlemedir. Kitap, büyük ihtimalle Portekiz’in kentsel bir ortamında geçen olayları canlı bir şekilde tasvir ederek, çeşitli karakterlerin yaşadıkları deneyimleri ve mücadeleleri sosyal yorumlar ve insan duyguları bağlamında ele alır. Anlatılar, aşk, kayıp ve insani ilişkilerin karmaşıklığı gibi temaları işleyerek günlük hayatın özünü yakalar. “Contos”un başlangıcında yer alan ilk hikaye olan “A Ruiva”, bir mezarlığın karşısında bulunan “Pescada” adlı bir tavernada geçer. Bu canlı ancak hüzünlü ortam, mezarlık ziyaretlerinden dönen işçiler tarafından sıkça ziyaret edilir ve yerel lehçe ile mizahın karıştığı gürültülü sohbetler yapılır. Hikaye, tabut yapımcısı ve taverna sahibi Tia Lauriana da dahil olmak üzere çeşitli karakterleri tanıttıktan sonra, ölüm ve çürümeyle bağlantılı olan gizemli bir kadını konu alır. Karakterlerin tartışmaları ve etkileşimleri aracılığıyla hayatın zor gerçeklerine ve yaşayanlar ile ölüler arasındaki ilginç bağlantılara dair ipuçları elde edilirken, yoksulluk ve ölüm gibi temel sosyal sorunlar da ortaya çıkar. Her karakter, kendi dünyalarına dair bilgiler sunarak, koleksiyonun geri kalanında daha derin hikayelerin anlatılacağına işaret eder.