‘Amor Crioulo’ van Abel Acácio de Almeida Botelho is een roman die werd geschreven in het begin van de 20ste eeuw. De verhaal volgt João da Silveira, een Portugees man die aan boord gaat van een schip op weg naar Zuid-Amerika. Hij raakt betrokken bij politieke onrust en worstelt met gevoelens van ballingschap en heimwee naar zijn thuisland. Tijdens zijn reis komen thema’s als identiteit, liefde en maatschappelijke veranderingen aan de orde, terwijl hij zich voorstelt hoe het nieuwe land hem zal ontvangen. In het begin van de roman wordt João da Silveira voorgesteld wanneer hij in Lissabon aan boord gaat van het schip ‘Almería’. Hij reflecteert over zijn verliesgevoel en over het feit dat hij een ‘man zonder thuisland’ is geworden na de revolutie die tot de oprichting van de Portugese Republiek leidde. Tijdens zijn introspectie stelt hij zich zijn verleden voor, gevuld met privileges, en merkt hoe scherp het contrast is met zijn huidige situatie. Wanneer de reis begint, komt hij in contact met de erbarmelijke omstandigheden van passagiers in derde klas. Hoewel zijn eerste gedachten gericht zijn op de mooie vrouwen in Zuid-Amerika, wordt hij ook geconfronteerd met de moeilijkheden van de minder gelukkigen. Dit zet de toon voor zijn emotionele en psychologische ontwikkeling tijdens deze reis.