«Індыя, яе жыццё і думкі» Джона П. Джонса — гэта сацыякультурнае даследаванне, напісанае ў пачатку XX стагоддзя. Праца мае на мэце асвятліць складанасці індыйскага жыцця, культуры і розных сістэм вераванняў, якія суіснуюць на субкантыненце. Аўтар, абапіраючыся на свой шырокі досвед у Індыі, разглядае глыбокі разрыў і непаразуменне паміж заходнікамі і індыйскім насельніцтвам, імкнучыся пераадолець гэтую прорву праз разуменне і абмен ведамі. У пачатку кнігі раскрываецца тэма хваляванняў у Індыі, што аспрэчвае традыцыйнае ўяўленне пра краіну як пра пасіўную і нерухомую. Джонс паказвае, што Індыя перажывае значнае абуджэнне, выкліканае рознымі фактарамі, у тым ліку заходняй адукацыяй, палітычнымі рухамі і ўплывам гістарычных падзей, такіх як перамога Японіі над Расіяй. Ён падкрэслівае незадаволенасць, якая нарастае сярод адукаваных класаў у адказ на іх падпарадкаваны статус пад брытанскім панаваннем, і разглядае расавую напружанасць ды ідэалагічныя канфлікты, што ўзнікаюць у гэты перыяд перамен. Дзякуючы гэтаму аналізу ён стварае аснову для глыбейшага разгляду сацыяльных і палітычных рэалій тагачаснай Індыі, паказваючы, што гэтыя хваляванні з’яўляюцца адначасова сімптомам маштабных глабальных змен і ўнутраным абуджэннем на шляху да самавызначэння.