„De lelie van 's-Gravenhage” Jacobusa Jana Cremera to powieść napisana prawdopodobnie pod koniec XIX wieku. Fabuła rozgrywa się na tle historycznym i otwiera się tajemniczą i złowieszczą podróżą odbywającą się podczas burzliwej listopadowej nocy 1595 roku. Narracja wprowadza kluczowe postacie, w tym kobietę i woźnicę imieniem Casper, gdy pokonują oni mroczne, niebezpieczne drogi, zapowiadając motywy przygody i napięcia, które splatają osobiste zmagania z szerszymi kwestiami społecznymi. Początek powieści nadaje ton żywymi opisami srogiej pogody i bezludnej okolicy, gdy bohaterowie podróżują z Lejdy do Hagi. Powozem, wiozącym tajemniczy ładunek, kieruje kobieta, która dysponuje znajomością okolicy, jakiej Casperowi brakuje, co potęguje napięcie, gdy zmagają się z żywiołami. Scena jest przepełniona oczekiwaniem, zwłaszcza za sprawą cichego kwilenia dziecka w karecie, subtelnie powiązanego z ich skrytą misją. Gdy zbliżają się do celu, narracja zapowiada intrygujące przyszłe spotkania i rewelacje, które rozwiną się wraz z pogłębianiem historycznego kontekstu opowieści.