Alexander Van Millingenning “Konstantinopoldagi Vizantiya cherkovlari: Ularning tarixi va me’morchiligi” asari XX asr boshlarida yozilgan tarixiy tadqiqotdir. Kitob Konstantinopoldagi Vizantiya cherkovlarining me’moriy rivoji va tarixiy ahamiyatini o‘rganib, shaharning boy merosi doirasida ularning badiiy va diniy ahamiyatini ta’kidlaydi. Ehtimol, olimlar va qiziquvchi kitobxonlarga mo‘ljallangan ushbu asar bu cherkovlar o‘z davrining diniy va badiiy taraqqiyotini qanday aks ettirishini yoritishga intiladi. Asarning boshlanishida o‘quvchi tadqiqotning mazmuni va uning ortidagi maqsadlar bilan tanishtiriladi. Van Millingen Vizantiya Konstantinopoli shunchaki siyosiy tayanch emas, balki xristian tafakkuri va amaliyotining shakllanishida muhim rol o‘ynagan rivojlangan diniy jamoa markazi ham bo‘lganini ta’kidlaydi. U ko‘plab cherkovlarning tabiiy ofatlar, qarovsiz qolish va vaqt o‘tishi bilan o‘zgarib ketish oqibatidagi ayanchli taqdirini muhokama qilib, bugungi kungacha ulardan faqat oz qismi saqlanib qolganini qayd etadi. Muallif bir paytlar mavjud bo‘lgan ulug‘vorlikning yo‘qolganidan afsuslanish tuyg‘usini bildiradi va saqlanib qolgan inshootlarni sinchiklab o‘rganishga bel bog‘laydi; ularning me’morchiligidagi nozik jihatlar hamda o‘zida mujassam etgan tarixni yoritishga umid qiladi.